Ruch na Rzecz Demokracji

Logo

Logo Ruchu na Rzecz Demokracji opracował Adam Łyskawa z Gdyni. Zostało ono przychylnie przyjętę przez grupę osób z Krakowa i Łodzi, nie krytykował też nikt z użytkowników strony. Praca p. Łyskawy była całkowicie społeczna, odwdzięczyć się możemy jedynie adresem z jego portofolio http://pp-layouts.com/.

Logowanie pozwala

Czytać materiały zastrzeżone dla zarejestrowanych

Komentować artykuły

Głosować

Oglądać wyniki głosowań

Menu główne

Start

Deklaracja Programowa

Start

Opinie

Milusińscy

14.12.2009.

Jan Woleński

Najlepiej ich można zobaczyć rano w autobusie lub tramwaju, gdy udają się do szkoły. Jedni drzemią, inni rozmawiają, jeszcze inni uporczywie patrzą się przez okno. Często słuchają muzyki, obowiązkowo mają komórki w rękach. Gdy rozmawiają, padają wulgarne słowa, najczęściej jako znaki interpunkcyjne. W większości ani myślą ustąpić starszym lub nawet kalekim bliźnim miejsca; czyni to 5%, może dwa razy więcej młodych ludzi, częściej dziewczyny niż chłopcy. Okupują także siedzenia oznaczone krzyżem, a więc z góry przeznaczone dla osób specjalnej troski. Rzucają aroganckie spojrzenia, a nierzadko można usłyszeć „Niech sobie star(a) zgred (dziadzio, babcia) postoi". Dawniej, gdy zwracano im uwagę, wstawali, niezbyt chętnie, ale jednak. Potem zaczęli odmawiać przekleństwami, a teraz patrzą się ironicznie i nie reagują. Można nawet powiedzieć, że jest to jakaś miara ewolucji zachowania się młodych ludzi wobec starszych. Ci bardziej wrażliwi udają, że obserwują życie na ulicy przez okna pojazdu. To oczywiście pozór, a nie znak jakiegokolwiek zainteresowania tym, co dzieje się na zewnątrz (oczywiście, o ile nie ma jakiegoś szczególnego widoku) lub zabytkami znajdującymi się na trasie przejazdu.

Nie pisze tego gwoli utyskiwania wedle standardowego westchnienia „Ach, ta dzisiejsza młodzież", znanego od pradawnych czasów. Polska nie jest wyjątkiem. Kiedyś nawet podkreślano polską galanterię wobec starszych. Tak więc, ktoś może powiedzieć, że właściwie doszlusowaliśmy do standardu. Niezupełnie jednak. Na świecie jest coraz więcej staruszków i niepełnosprawnych, żyjących mniej lub bardziej normalnie, w tym podróżujących środkami transportu publicznego. W wielu krajach pojawiły się napisy na kilku ławkach „Ustąp miejsca starszym". Jest także więcej siedzeń oznaczonych jako zarezerwowane dla niepełnosprawnych. Nie wszyscy oczywiście przestrzegają tych apeli, ale, przynajmniej wedle moich obserwacji, większość tak czyni.

Traktuję te uwagi jako przyczynek do dyskusji nad poziomem dyscypliny społecznej w naszym kraju. Na pewno w niej nie przodujemy. Stawiam hipotezę, że ci, którzy nie respektują pierwszeństwa pieszych na pasach, notorycznie palą w miejscach niedozwolonych, np. w pociągach czy nie są w stanie ustawić się w kolejce do kasy, zaczynają od lekceważenia obowiązków wobec starszych. Coraz bardziej aprobowanego. Niektórzy pokładają nadzieję w masowej obecności krzyża w miejscach publicznych. Dziwne, bo przecież już jest, jako symbol potrzebujących opieki medycznej. I nie pomaga, chociaż budzi szacunek.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł