Jan Woleński

Słowo „solidarność" na pewno było jednym z najpopularniejszych polskich słów na całym świecie. Pamiętam, głębokie wzruszenie, gdy w sklepie muzycznym w Helsinkach zobaczyłem (było to w 1982 r.) płytę z napisem „Solidarity" wymalowanym w tym charakterystycznym liternictwie. Wprawdzie płyta nie dotyczyła NSZZ „Solidarność" w żadnej mierze, ale grafika miała wyraźny związek z tym fenomenem. Po 26 latach wypada zapytać „Co nam zostało z tych lat?"

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Komentarz (3)

Jan Woleński

Książka Strach Jana Tomasza Grossa budzi rozmaite reakcje. Jedni ją chwalą, inni ganią. To normalne w przypadku rzeczy dotyczącej spraw kontrowersyjnych i różnie ocenianych, a stosunki polsko-żydowskie do takich właśnie należą. Wywody Grossa nasuwają niejedno zastrzeżenie z metodologicznego i merytorycznego punktu widzenia. Dyskusji rzeczowych jest jednak niewiele. Przeważają rozmaite oskarżenia i kampanie reklamowe, zwłaszcza negatywne. IPN wynajął nawet specjalnego człowieka, mianowicie dr Marka Chodkiewicza (nominowanego nawet na profesora) i obwozi go po całym kraju. Obwoźny historyk Chodkiewicz napisał dzieło Po Zagładzie, polecane jako replika na książkę Grossa, oparta na doktoracie jej (Chodkiewicza) autora. Jest to nieprawda, bo doktorat był o czym innym. Dr Chodkiewicz w jednej ze swoich wypowiedzi zdyskwalifikował Strach jako pracę nienaukową, ponieważ Gross nie czytał jego publikacji.

Komentarz (3)

Na przełomie roku 2007 i 2008 media doniosły o kłopotach Poczty Polskiej z dostarczeniem przesyłek w związku ze świątecznym natężeniem wszelakiej korespondencji. To nie pierwszy wypadek. Podobnie było na początku w 1982 r. Wtedy Poczta Polska zdecydowała się na zniszczenie kilkuset tysięcy paczek, głównie z żywnością, nie mogąc „przerobić" dostarczania takiej ilości przesyłek. Jest jeszcze jedno podobieństwo. Tak samo jak teraz, tak i wtedy prezenter telewizyjny informował o sytuacji z kamienną twarzą tłumacząc opóźnienia trudnościami technicznymi i sugerując, że powody są oczywiste. Różnica może jest taka, że wówczas istotną role odgrywały czynniki polityczne (wcale niewykluczone, że władze chciały odciąć Polaków od spontanicznej pomocy z zagranicy) oraz administracyjne (formalnie rzecz biorąc, każdy list i paczka podlegały cenzurze). Obecnie jedynym wytłumaczeniem są kłopoty organizacyjne, w szczególności monopol Poczty Polskiej, który ma potrwać jeszcze kilka lat. Tak jak 36 lat temu klienci ponoszą wymierne straty. W moim przypadku, wszystko wskazuje na to, że sowicie opłacony priorytet do USA zaginął, a podobnie stało się z książkami naukowymi o sporej wartości (około 700 zł.), które zamówiłem, wiem, że zostały wysłane (los zamówień można śledzić w Internecie), ale nie doszły. Reklamacje są wykluczone, ponieważ przesyłki nie były polecone. Nikt nie zajmuje się tym, ani Rzecznik Praw Obywatelskich ani Urząd Ochrony Konsumentów.

Komentarz (1)

Komentarz (1)

... i wniosek o postawienie Lecha Kaczyńskiego, trzeciego Prezydenta RP, przed Trybunałem Stanu ma szansę być przegłosowany przez Zgromadzenie Narodowe. Kilku posłów PiS pożegnało się z tym ugrupowaniem, a następni ponoć rozważają taką ewentualność. Trzeba ich do tego gorąco zachęcać. Trzeba też tłumaczyć, że nie mają żadnego obowiązku rezygnowania ze swych mandatów. Wprawdzie wyborcy głosują na listy, ale na nich skreślają lub pozostawiają konkretne osoby. I one są wybrane przez głosujących, a nie abstrakcyjne miejsca. Byłoby rzeczą dziwaczną obsadzenie tak powstałych vacatów przez kandydatów, którzy nie uzyskali wymaganej ilości głosów.

Komentarz (7)

Jan Woleński

O zaufaniu mówi się u nas bardzo dużo. Ukazała się nawet specjalna monografia na ten temat, mianowicie książka P. Sztompki. Nie nastraja optymistycznie, stopień zaufania społecznego nie jest u nas zbyt wielki. A władza domaga się tego, by jej ufać, nawet na kredyt. A czy ufa nam? Oto trzy, mniej lub bardziej istotne przykłady.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Rządzenie jest na pewno trudniejsze niż jego obraz w kampanii wyborczej. To każdy wie i nie ma powodu, by specjalnie dziwić się kłopotom nowego gabinetu ze spełnieniem żądań lekarzy, pielęgniarek czy nauczycieli, aczkolwiek wiele wskazuje na to, że środowiska te są bardziej skłonne do kompromisu z Tuskiem niż z Kaczyńskim. I bardzo dobrze, iż tak właśnie jest, ponieważ, tak jak ważne było hasło „Wszystko, byle nie PiS", tak też istotne jest, by to ugrupowanie nie powróciło do władzy. A na pewno o niczym innym nie marzy. Tedy, trzeba oczekiwać, że bracia Kaczyńscy i ich pomocnicy w rodzaju Gosiewskiego będą rzucać kłody pod nogi koalicji PO-PSL przy każdej nadarzającej się okazji. Już to czynią. Pewne rzeczy  trudno im mieć za złe. Mają prawo wskazywać na takie lub inne kłopoty, niespełnione czy odłożone obietnice lub niefortunne sformułowania. Opozycja ma niezbywalne prawo do ostrej a nawet brutalnej krytyki tych, którzy rządzą. Wszelako obstrukcje czynione przez Lecha Kaczyńskiego w sprawie polityki zagranicznej są działaniem karygodnym i istotnie szkodzącym interesom kraju i to bardzo żywotnym. Wygląda więc na to, że Kaczyńscy poświęcą wszystko, a w każdym razie bardzo wiele, byle tylko realizować swe partyjne interesy.

Komentarz (2)

Marek Wystański

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Biurokracja jest pewnym stylem sprawowania władzy państwowej. Aparat biurokratyczny jest zhierarchizowany. Jego szczeble niższe podlegają wyższym i przed nimi odpowiadają. Relacje pomiędzy elementami tego aparatu podlegają sformalizowanym procedurom i w dużej mierze polegają na obiegu dokumentów. Tak rozumiana biurokracja jest niezbędna dla funkcjonowania nowoczesnego państwa. Wszelako o biurokracji myśli się przeważnie jako o czymś innym, mianowicie jako o uciążliwym dla obywateli sposobie załatwiania ich spraw. Biurokracja w tym drugim znaczeniu jest oceniana negatywnie i przeciwstawiana racjonalnemu postępowaniu w administrowaniu rozmaitymi rzeczami. Niemniej jednak, biurokracja w sensie negatywnym jest produktem biurokracji jako techniki rządzenia. Nie ma chyba kraju, w którym nie narzekano by na przerosty biurokracji.

Komentarz (1)

Jan Woleński

Komentarz (1)

Marek Wystański

Oto co pisze Tomasz Sakiewicz, redaktor naczelny „Gazety Polskiej", o wolności mediów („Polskie media po wyborach, czyli w kierunku monologu", „Rz" 14.11.2007):

Komentarz (1)