Jan Woleński

Integracja europejska polega także na wspólnej walucie, euro. Przyjęło ją większość człon-ków UE, w tym także nowi, jak Słowenia i Słowacja. Niektóre kraje pozostały przy swojej walucie, Wielka Brytania przy funcie, Dania i Szwecja przy swoich koronach. Powody dla tych wyjątków są różne. Brytyjczycy manifestują w ten sposób swe przywiązanie do tradycji. Znamienitej i dawnej, bo kiedyś funt brytyjski był najsilniejszą walutą świata, ale to już tylko przeszłość. Szwedzi i Duńczycy chyba uznali, że ich systemy społeczne wymagają własnego pieniądza, ale to tylko domysł. Zakłada się, że zdecydowana większość państw członkow-skich UE, może nawet kiedyś wszystkie, przyjmą wspólną walutę. W Polsce zaczęła się dys-kusja na ten temat. Rząd zakłada, że powinno to stać się w 2012 r., a prezydent i PiS, wespół zespół, bo jakże by inaczej, optują za datą późniejszą. Niemniej jednak, wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że wprowadzenie euro jako środka płatniczego obowiązującego w Polsce jest ważne z punktu widzenia dalekosiężnego interesu ekonomicznego naszego kraju. W samej rzeczy, przynajmniej na razie, żaden kraj nie stracił z powodu przyjęcie wspólnej waluty eu-ropejskiej. Skoro tak, to wypadałoby sądzić, że Polska winna to zrobić raczej wcześniej niż później. Skąd zatem cały spór?

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Odznaczenia państwowe w RP wręcza prezydent lub wojewoda. L. Kaczyński upoważnił do wręczenia nadanych przez siebie zaszczytów posła Przemysława Edgara Gosiewskiego, niekiedy zwanego pierwszym peronowym Polski, a także znanego bojownika o wysokość alimentów, byle nie swoich. Obecny prezydent RP, oby żył wiecznie, ale tylko o ile przestanie być głową państwa jak najprędzej, najpóźniej za dwa lata, zapytany, dlaczego odznaczeń nie wręczy wojewoda, odparł z pełnym majestatem, że upoważnić może kogo uzna za stosowne. L. Kaczyński wprawdzie nie może powiedzieć „Państwo to ja”, chociaż jego imię zaczyna się na tą samą literę jak znanego monarchy francuskiego, ale przynajmniej jest w stanie to nadrobić formułą „Upoważnienia, to ja”, podobnie zresztą jak „Przewodniczenie delegacji polskiej na dowolne spotkanie międzynarodowe, to moi”. Skutkiem tego nasz prezydent pojechał na kolejny szczyt i odniósł tam pełny sukces przemawiając aż 120 sekund. Znacznie dłużej trwała konferencja prasowa L. Kaczyńskiego po jego błyskotliwym aż dwuminutowym wystąpieniu, w czasie której jeszcze raz dowodził, znacznie mniej błyskotliwie, o wyższości kompetencji prezydenta nad uprawnieniami rządu w każdej sferze konstytucyjnie regulowanej. Trudno oprzeć się wrażeniu, iż L. Kaczyński po to wybrał się do Brukseli, by tę konferencję odbyć, a nie po tom by przez 120 sekund przedstawiać stanowisko Polski w sprawie kryzysu finansowego. Premier rozsądnie postąpił nie dołączając do prezydenta, bo po pierwsze, im L. Kaczyński częściej zabiera głos, tym mniej zostaje mu zwolenników, a po drugie, otrzymujemy kolejne ilustracje trafności zasady, że mądry ustępuje. Każdy wie komu.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Pan Prezydent zbyt rychło uwierzył, że kto pyta, nie błądzi. Postanowił sprokurować referendum w sprawie służby zdrowia z takim oto pytaniem: (X) „Czy wyraża Pani/Pan zgodę na komercjalizację placówek służby zdrowia, która umożliwi prywatyzację szpitali?”. Referendum polega na tym, że jakąś sprawę poddaje się osądowi obywateli. Wymaga to postawienia tzw. pytania rozstrzygnięcia, tj. takiego, na które odpowiada się „Tak” lub „Nie”. O ile pytanie jest sformułowane jednoznacz-nie, bilans odpowiedzi daje obraz postawy społeczeństwa wobec zagadnienia, które im przedsta-wiono do osądu. Zobaczmy zatem, czy prezydenckie pytanie jest należycie ułożone.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Leszek Polony

Sytuacja rozwija się zgodnie z przewidywaniami niżej podpisanego. Prezydent zawetuje kluczowe ustawy o reformie służby zdrowia oraz ustawę o emeryturach pomostowych, zaś SLD pod wodzą Napieralskiego podtrzyma oba veta. Przy tym raz jeszcze okazuje się, iż Napieralskiemu bardzo blisko do braci Kaczyńskich – zarówno jeśli idzie o poglądy jak i styl działania politycznego. Ów styl sprowadza się do jednej dewizy – „moja racja zawsze górą, żadnego kompromisu”. W ciągu jednego przedpołudnia Napieralski obalił porozumienie między PO i SLD, wypracowane przez Olejniczaka i wręcz ogłoszone w prasie. Jedna z najbardziej żywotnych dla przyszłości polskiego narodu spraw – reforma zdrowia - pada ofiarą wewnętrznych rozgrywek w łonie anachronicznej mentalnie lewicy.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Lech Kaczyński dopiął swego i znalazł się na szczycie w Brukseli. Po prawdzie, trudno było oczekiwać, że zostanie w kraju, którego jest głową. Wprawdzie był bardzo prosty sposób, by podróż do stolicy Belgii mu znacznie utrudnić, a nawet uniemożliwić. Wystarczyło, co było łatwo wykonalne, udostępnić mu samolot rządowy, który by nie dostał zgodny na start, ale wtedy podniosłoby się okrutne larum, jeszcze większe niż to, że prezydentowi należał się samolot jak psu zupa.

Komentarz (1)

Jan Woleński

Opowiadano mi taką oto historyjkę. Pewien profesor otrzymał katedrę w Uniwersytecie Jagiellońskim. Poprosił swego znajomego, a właściwie asystenta, aby zaprowadził go do Bardzo Ważnej Instytucji i przedstawił stosownym władzom. Gdy obaj kroczyli korytarzami owej Bardzo Ważnej Instytucji, przewodnik jako pierwszy, profesor za nim, spotykali raz po raz mniej lub bardziej prominentne persony. Gdy kroczący na przedzie, zatrzymywał się, by przywitać się z kimś, profesor z niezwykłym wigorem wyskakiwał zza pleców asystenta i oznajmiał: „To ja jestem profesorem, to ja jestem kierownikiem katedry”. Gdy Lech Kaczyński powiada „To ja będę kierował polską delegacją na każdą konferencje międzynarodową, o ile podejmę taką decyzję”, przypomina mi się powyższa anegdotka. W samej rzeczy, pełen wigoru profesor i pełen wigoru prezydent zachowują się całkiem podobnie. Chciałoby się rzec, iż radują się (o profesorze trzeba by mówić w czasie przeszłym, bo już nie żyje) swymi kierowniczymi funkcjami jak dzieci.

Komentarz (1)

Leszek Polony

 Prezydent Lech Kaczyński zapowiedział, iż nie dopuści do „prywatyzacji szpitali”, jak również zablokuje rządową ustawę o emeryturach pomostowych. Wkraczamy w nowy etap walki z większością sejmową.  Jej stawką jest reelekcja Lecha Kaczyńskiego na urząd Prezydenta RP oraz powrót PiS-u do pełni władzy.

Komentarz (6)

Jan Kozłowski

Być może było tak. Pan Iksiński nie lubił prof. Wolszczana, bo nie zrobił takiej kariery jak on. Ale gorszy przecież nie jest, przyczyna musi leżeć gdzieś poza nim. Zapytał więc swych kolegów z IPN, czy przypadkiem prof. Wolszczan nie był TW. Okazało się, że był, by dostać paszport. IPN nie miał żadnego powodu, by zajmować się prof. Wolszczanem, a na jego teczkę wpadł zupełnie przypadkiem, przy prowadzeniu rutynowych badań nad, powiedzmy, poszukiwaniem teczki Mikołaja Kopernika.

Komentarz (1)

Jan Woleński

Jarosław, Lech i Ludwik, tak wedle alfabetu (imion, nazwiska są mnie ważne) i hierarchii ważności wyglądała trójka bliźniaków, dwóch (tych pierwszych) naturalnych, a jeden (ten trzeci) adoptowany. Przez jakiś czas zajmowali najwyższe stanowiska w kraju: premiera rządu RP, prezydenta RP i marszałka Sejmu RP. Tak to porobiło się w tym kraju, że premier był jakiś czas ważniejszy od prezydenta. Niestety, znamienita koalicja wyne-gocjowana przez trzech chwackich bliźniaków rozpadła się niespodziewanie i premier Jarosław, został był tylko byłym Prezesem Rady Ministrów, prezydent RP zachował (niestety) swoje stanowisko, a trzeci bliźniak przestał być marszałkiem Sejmu. Wszelako były premier nadal pozostał Prezesem Swej (nie: swej) Partii i jakoś mu nie w smak było, że były marszałek jest aktualnym wiceprezesem Jego (tj, byłego premiera) Partii. Sprawił więc, że były marszałek stał się także byłym wiceprezesem Jego Partii, ale za to Jej zawieszonym  członkiem na cały Boży rok.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Jarosław, Lech i Ludwik, tak wedle alfabetu (imion, nazwiska są mnie ważne) i hierarchii ważności wyglądała trójka bliźniaków, dwóch (tych pierwszych) naturalnych, a jeden (ten trzeci) adoptowany. Przez jakiś czas zajmowali najwyższe stanowiska w kraju: pre-miera rządu RP, prezydenta RP i marszałka Sejmu RP. Tak to porobiło się w tym kraju, że premier był jakiś czas ważniejszy od prezydenta. Niestety, znamienita koalicja wyne-gocjowana przez trzech chwackich bliźniaków rozpadła się niespodziewanie i premier Jarosław, został był tylko byłym Prezesem Rady Ministrów, prezydent RP zachował (niestety) swoje stanowisko, a trzeci bliźniak przestał być marszałkiem Sejmu. Wszelako były premier nadal pozostał Prezesem Swej (nie: swej) Partii i jakoś mu nie w smak było, że były marszałek jest aktualnym wiceprezesem Jego (tj, byłego premiera) Partii. Sprawił więc, że były marszałek stał się także byłym wiceprezesem Jego Partii, ale za to Jej zawieszonym  członkiem na cały Boży rok.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Leszek Polony

Sprawa rozegrała się w ciągu jednego przedpołudnia. Jeszcze rano minister spraw wewnętrznych zapewniał, iż emerytury wysokich wojskowych pozostaną nienaruszone. W południe przedstawiciele rządzącej partii zorganizowali konferencję prasową i oznajmili: uznaliśmy WRON za wojskowe ciało antyniepodległościowe. Przywileje emerytalne zostaną odebrane.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Kilka siatkarek (juniorek) było molestowanych przez trenera. Sprawca czeka na proces, dziewczyny chcą się przenieść do innego klubu, ale dotychczasowa firma zażądała zapłaty za wydanie tzw. karty zawodniczej. Podobno sprawa została już pomyślnie załatwiona i siatkarki będą mogły zmienić barwy klubowe. Przy okazji zdarzyło się coś jeszcze. Dziewczyny mają zeznawać w procesie swego byłego trenera. Ktoś zasugerował, że trzeba je otoczyć opieką psychologa. I tutaj zaoponował pan prokurator. Stwierdził autorytatywnie, że konsultacja psy-chologiczna w ramach tego postępowania jest niemożliwa, ponieważ przepisy tego nie naka-zują. Dodał, że trudno sobie wyobrazić takowa poradę od strony technicznej. Rzeczony oskarżyciel publiczny nie rozumie jednak znaczenia zwrotu „nie nakazuje”. Na pewno nie znaczy on „zakazuje”. Logicznie rzecz ujmując, skoro ustawa czegoś nie nakazuje, to zezwala na to. Czyli, jeśli konsultacja psychologiczna nie jest obligatoryjna, to można ją pominąć. Wszelako wcale nie trzeba tego czynić, co znaczy, że można ją dopuścić. A od strony tech-nicznej, wystarczy poprosić psychologa o udzielenie porady.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł