Jan Woleński

Decyzja Donalda Tuska o rezygnacji z kandydowania na urząd prezydenta RP jest w pełni racjonalna. Miał on takie możliwości:

1. pozostanie premierem i porażka L. Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich z kandydatem PO

2. pozostanie premierem i porażka L. Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich z kimkolwiek;

3. pozostanie premierem i zwycięstwo L. Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich;

4. zwycięstwo w wyborach prezydenckich;

5. porażka w wyborach prezydenckich z L. Kaczyńskim.

1 jest optymalne, bo eliminuje PiS na rzecz PO, 2 jest na drugim miejscu, bo także eliminuje PiS, ale ogranicza PO, 3 jest na trzecim miejscu, ponieważ zachowuje status quo, co daje dobrą pozycję wyjściową przed wyborami parlamentarnymi, 4 jest gorsze niż 3, bo wymaga rezygnacji Tuska z władzy i przywództwa w partii, co może prowadzić do sporów wewnątrz niej, 5 jest najgorsze, bo wzmacnia rywala, jak również byłoby prestiżową katastrofą. Tak więc, Tusk wybrał wariant, który pomaga trzem najbardziej korzystnym scenariuszom dla jego partii. Zawsze może zmienić decyzję i jednak wystartować w wyborach, o ile, jego zdaniem, sytuacja będzie tego wymagała.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Oglądając polską scenę polityczną można dojść do wniosku, że afery są najważniejsze, nawet te, które nie wiadomo, czy zaszły, ale mogły zajść. Tzw. afera hazardowa zajmuje serca i umysły większości medialnych reprezentantów społeczeństwa. Sejmowa komisja śledcza w tej sprawie nosi nazwę „Komisja Hazardowa", jej obrady są z zapartym tchem śledzone przez miliony telewidzów i szeroko komentowane. Dziennik „Rzeczpospolita" poświęca jej przeciętnie dwa komentarze dzienne i artykuł relacjonujący obrady.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

 Wprawdzie wybory prezydenckie dopiero za 9 miesięcy, ale trzeba myśleć o nich już teraz. Na razie jedynie kilku polityków zadeklarowało bezpośrednio lub pośrednio gotowość kandydowania, a niektórzy czynią to warunkowo. Jerzy Szmajdziński, Andrzej Olechowski czy Tomasz Nałęcz zaczęli prawie oficjalnie swe kampanie wyborcze. Pojawiła się też pierwsza koalicja międzypartyjna, mianowicie Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Unii Pracy. Główni pretendenci do Pałacu Prezydenckiego jeszcze nie podjęli decyzji i zapowiadają, że uczynią to w ciągu miesięcy wiosennych.

Komentarz (2)

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Jedni powiedzą talent, inni ciężka praca i dobry, jeszcze inni szczęście, np. gra w dobrej drużynie czy starty w dobrym towarzystwie. Zapewne jest tak, że każdy z tych czynników ma swoje znaczenie. Gdyby jednak zrobić ankietę wśród znawców sportu, zapewne nikt nie wpadłby na wyjaśnienie udzielone przez pewnego piłkarza. Ujawnił on, że codziennie chodzi do kościoła, katolickiego rzecz jasna, a jeśli zdarzy mu się absencja, źle z tym czuje się. To jego sprawa i nie należy się z tego naigrawać. Wśród sportowców są ludzie nader religijni. Znany jest przypadek hokeisty, reprezentanta Polski, który zrezygnował z kariery sportowej, bo zdecydował się na kapłaństwo.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Najlepiej ich można zobaczyć rano w autobusie lub tramwaju, gdy udają się do szkoły. Jedni drzemią, inni rozmawiają, jeszcze inni uporczywie patrzą się przez okno. Często słuchają muzyki, obowiązkowo mają komórki w rękach. Gdy rozmawiają, padają wulgarne słowa, najczęściej jako znaki interpunkcyjne. W większości ani myślą ustąpić starszym lub nawet kalekim bliźnim miejsca; czyni to 5%, może dwa razy więcej młodych ludzi, częściej dziewczyny niż chłopcy. Okupują także siedzenia  oznaczone krzyżem, a więc z góry przeznaczone dla osób specjalnej troski. Rzucają aroganckie spojrzenia, a nierzadko można usłyszeć „Niech sobie star(a) zgred (dziadzio, babcia) postoi". Dawniej, gdy zwracano im uwagę, wstawali, niezbyt chętnie, ale jednak. Potem zaczęli odmawiać przekleństwami, a teraz patrzą się ironicznie i nie reagują. Można nawet powiedzieć, że jest to jakaś miara ewolucji zachowania się młodych ludzi wobec starszych. Ci bardziej wrażliwi udają, że obserwują życie na ulicy przez okna pojazdu. To oczywiście pozór, a nie znak jakiegokolwiek zainteresowania tym, co dzieje się na zewnątrz (oczywiście, o ile nie ma jakiegoś szczególnego widoku) lub zabytkami znajdującymi się na trasie przejazdu.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

W środku byłego stołecznego miasta Krakowa wycięto drzewa z powodu budowy parkingu. Uczyniono to bez zezwolenia właściwych władz. Normalnie taka rzecz kosztuje 300 tys. zł kary od jednej wyciętej sztuki i powoduje obowiązek przywrócenia terenu do stanu poprzedniego, w tym wypadku posadzenia nowych drzewek. Urząd m. Krakowa rozpoczął procedurę, ale rychło z niej zrezygnował. Drzewa wycięto bowiem na terenie jednej parafii. Ktoś, kto sprawę pilotował, usłyszał, że lepiej będzie, gdy o niej zapomni. Proboszcz parafii i przedstawiciele kurii metropolitarnej w Krakowie argumentowali, że księża też ludzie i parkingu potrzebują.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Przypominam, że krucjatami nazywano wojny w obronie krzyża, dokładniej mówiąc dla oswobodzenia Ziemi Świętej z rąk niewiernych. Zupełnie niespodziewanie mamy nową krucjatę, spowodowaną orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2009 r. Trybunał przyznał rację p. Lautsi, obywatelce Włoch fińskiego pochodzenia, że krzyż nie powinien wisieć na ścianie w szkole publicznej oraz, że obecność krzyża w szkole przeszkadza w wychowaniu dzieci zgodnie z ateistycznym światopoglądem. Trybunał przyznał też odszkodowanie pieniężne stronie skarżącej. Od razu powiem, że to ostatnie nie bardzo podoba mi się, gdyż uważam, że tym lepiej, im kwestie światopoglądowe są z dala od roszczeń materialnych.

Komentarz (1)

Jan Woleński

Adam Michnik otrzymał ostatnio dwa doktoraty honoris causa, w dniu 13 listopada od Uniwersytetu Karola w Pradze i w dniu 17 listopada od Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Tuż przed rozpoczęciem uroczystości w Krakowie zorganizowano pikietę protestacyjną. Kierował nią działacz lokalnej prawicy, kiedyś instruktor jednego z komitetów dzielnicowych PZPR w Krakowie. Wykrzykiwał, że oto czerwoni przyznali godność honorową różowemu. Do protestujących dołączył księdza znany ze swych lustracyjnych zabiegów. Miał swego czasu kłopoty z przełożonymi. Gdy zaoferowano mu pomoc w postaci publicznej obrony jego przekonań, poprosił o zaniechanie jakichkolwiek działań, gdyż, jak oświadczył, mógłby na siebie sprowadzić jeszcze większe przykrości. Tuż po rozpoczęciu uroczystości ktoś wstał i oświadczył, że przyznanie  Michnikowi doktoratu honoris causa jest hańbą. Dziennik „Rzeczpospolita" skwapliwie opisał wydarzenie, aczkolwiek nie do końca dokładnie. Nie jest np. prawdą, że do auli Uniwersytetu Pedagogicznego można było dostać się tylko za zaproszeniem lub legitymacją dziennikarską. Faktycznie mógł wejść każdy, kto chciał. Gazeta pomyliła także kworum potrzebne do podjęcia uchwały na posiedzeniu Rady Wydziału z większością wszystkich członków tego gremium. Istotnie, gdyby zsumować nieobecnych i tych, co byli przeciw, stanowiłoby to więcej niż połowę. Tyle tylko, że do ważności uchwały wystarcza większość tych, co są obecni, o ile w sumie stanowią kworum. „Rzeczpospolita" pominęła całkowitym milczeniem fakt, że redaktor naczelny „Gazety Wyborczej" otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Praskiego, najstarszej uczelni w Europie Środkowej.

To bardzo pouczające wydarzenie. Wiadomo, że Adam Michnik jest postacią kontrowersyjną, wzbudzającą sympatię u jednych i nienawiść u innych. To zrozumiałe. Jedni go nie lubią za pochodzenie, inni za sukces, jeszcze inni za poglądy. Niemniej jednak, Adam Michnik jak mało kto przyczynił się do tego, aby były aktywista partyjny i organizator wieców poparcia dla Edwarda Gierka mógł kierować pikietą prawicową bez obawy, że zaraz zostanie aresztowany czy, aby duchowny mógł lustrować do woli i wedle własnych subiektywnych kryteriów i aby X-iński mógł wstać i wykrzyczeć to, co ma do zarzucenia decyzji władz Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Zdumienie budzi fakt, że dziennik „Rzeczpospolita" reklamujący się jako obiektywne medium tego nie jest w stanie zrozumieć.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Komentarz (1)

Jan Woleński

Są dwa pojęcia biurokracji, naukowe i potoczne. Wedle pierwszego, biurokracja jest zhierarchizowanym systemem urzędniczym, którego istotą jest obieg dokumentów. Jak taka jest niezbędnym elementem struktury każdego państwa. Może być oczywiście sprawna lub nie, ale to inna sprawa. W sensie potocznym, biurokracja jest bezdusznym aparatem utrudniającym życie zwyczajnemu obywatelowi. Prawdopodobnie jest tak, że każda biurokracja w rozumieniu naukowym ma tendencję do wynaturzania się. Żartobliwymi ujęciami tego faktu są zasada Petera (każdy awansuje aż do szczytu własnej niekompetencji) czy prawo Parkinsona (każda instytucja wzrasta liczebnie do stanu, w którym staje się tak wielka, że do swego istnienia nie potrzebuje żadnych bodźców z zewnątrz, bo całą pracę wykonuje w związku z własną strukturą wewnętrzną). Nadto, jak powszechnie zwraca się uwagę, biurokracja jest kosztowna. Prawo Parkinsona decyduje o tym wprost, a zasada Petera pośrednio, gdyż najlepszym ukryciem własnej niekompetencji jest wysoka pensja i klauzula w umowie, że opuszczenie stanowiska powoduje wysokie odszkodowanie.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł

Jan Woleński

Po dwóch felietonach dotyczących afer i zagrywek wokół nich, powróćmy do codzienności. PKP, czyli Polskie Koleje Państwowe są dobrą okazją po temu. Przez dziesięciolecia była to potężna jednolita instytucja, niejako państwo w państwie. Miała własną łączność, własną policję, czyli Straż Ochrony Kolei i własny podział. W gruncie rzeczy, łączność pozostała, SOK również, ale zmieniła się struktura. W latach 1990-tych (chyba na początku) zniknęły Dyrekcje Okręgowe Kolei Państwowych. Było ich zaledwie kilka, a dyrektorzy tych kolosów mogli uchodzić za prawdziwe paniska, np. jeździli salonkami. Po reformie DOKP-y zostały zastąpione przez spółki.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł